بازم مریض شدم، یه سرماخوردگی سخت همراه با گلودرد و... تو خونه تمام مدت ماسک می گذارم، دیگه احساس خفگی میکنم، فقط خدا کنه دانیال از من نگیره وگرنه نمی دونم چیکار کنم (فکرشم اشکمو درمیاره). امسال این سومین باره که مریض میشم، خیلی ضعیف شدم، با کوچکترین بادی که بهم بخوره میوفتم.

اما از دانی بگم که جمعه گذاشتیمش رو سرامیک، یه اسباب بازی هم یکم دورتر، آقا سریع طریقه سینه خیز رفتن اومد تو دستش، الان هم روی فرش سرعتی پیدا کرده که بیا و ببین، میره زیر میز و رومیزی را میکشه پایین رو سرش، در واقع از ترس این کومولو دیگه رو میز نمیتونیم چیزی بذاریم، مدام هم باید دنبالش باشیم که کجا میره.

دندوناشم از زیر لثه هاش پیدا شده (هنوز در نیومده)، جالبه 2تای بالایی هم درست مثل پایینی ها از زیر لثه برآمده شده. دیر درمیاد ولی فکر کنم 4 تا با هم در بیاد (بیچاره مامانی واسه شیردادن).

از همه مهمتر عسل مامان یاد گرفته دست دستی میکنه یعنی به عبارتی دست میزنه.

بدجنس کوچولو کلی با بابایی صمیمی شده، دیگه از بغل بابایی بغل من هم نمیاد مگر اینکه خوابش بیاد یا شیر بخواد. آااااه...... اینهمه زحمت، شب بیداری و... ، تازه اولشه.... ، مهم نیست بازم عشق و عزیز دل مامانیه.

 من اعتقاد دارم که این قانون طبیعت است، یعنی هر پدر و مادری زحمت می کشند و فداکاری میکنند برای بزرگ شدن فرزندشون و همین لذتی که از دیدن لحظات بزرگ شدن و شیرین زبانی و هزار چیز دیگه فرزندشون میبرند برای تحمل سخت ترین مرارتها کافیست. و از همه مهمتر اینکه بعد مستقل شدن (بخصوص ازدواج) فرزندمون ازش انتظارات آنچنانی نداشته باشیم و در آخر هر انتظارمون یه توجیهی بگذاریم که آره، من کلی واست زحمت کشیدم و.... (البته انتظار احترام گذاشتن سر جای خودش، چون وظیفه هر بچه ایه که قدردان پدر و مادرش باشه)، خلاصه اینکه این قانون طبیعت میگه ،همانطور که پدر و مادرمون هر کاری کردند برای رفاه وراحتی و.... ما ، من میکنم برای فرزندم و مطمئنا فرزندم برای فرزندش.

حالا نمیدونم وقتی نوبت خودم شد این شعارها یادم میمونه یا نه . فقط از خدا میخوام بهم کمک کنه و قدرت درکی بهم بده که درست عمل کنم و انتظارات معقول از فرزندم داشته باشم تا هم اونو اذیت نکنم و هم خودم اذیت نشم.

چقدر نطق کردم، آخر شبه و خوابم نمیاد، برم بخوابم که الانه گل پسری بیدار بشه.